Η εργασία αφορά στις δυνατότητες μετασκευών σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο λιγνίτη για την μείωση των εκπομπών CO2 και παράλληλα την δέσμευση και αποθήκευση του CO2. Εξετάσθηκαν οι κύριες τεχνικές επιλογές που αναμένεται να αποτελέσουν μεσοπρόθεσμα βιώσιμες λύσεις στον τομέα αυτό, δηλαδή η καύση σε συνθήκες καθαρού οξυγόνου και η έκπλυση με αμίνη. Από την μοντελοποίηση των αντίστοιχων θερμικών κυκλωμάτων προκύπτει δυνατότητα μείωσης των εκπομπών CO2 κατά 79% και 90% για τις τεχνολογίες καθαρού οξυγόνου και χρήσης αμίνης αντίστοιχα. Αποτέλεσμα της χρήσης των τεχνολογιών αυτών είναι η μείωση της ισχύος του σταθμού κατά 82.7 Mwel για τις τεχνολογίες καθαρού οξυγόνου και 93.2 Mwel για έκπλυση με αμίνη, ενώ παρατηρείται και μείωση του βαθμού απόδοσης κατά 10 και 11.2 ποσοστιαίες μονάδες αντίστοιχα. Λόγω της μείωσης ισχύος της μονάδος, εξετάσθηκε η κάλυψη του ελλείμματος ηλεκτροπαραγωγής από διαφορετικές επιλογές που αφορούν την χρήση συμβατικής λιγνιτικής μονάδας, μονάδας καθαρών τεχνολογιών λιγνιτική καθώς και μονάδα συνδυασμένου κύκλου φυσικού αερίου. Από τον υπολογισμό των συνολικών εκπομπών CO2 για την παραγωγή της ιδίας ετήσιας ηλεκτρικής ενέργειας σε συνάρτηση με το κόστος αποφυγής CO2 προκύπτει ότι η χρήση λιγνίτη με συνδυασμό μετασκευής λιγνιτικής μονάδας με δέσμευση και αποθήκευση CO2 και επιπλέον χρήση λιγνιτικής μονάδας καθαρών τεχνολογιών υψηλού βαθμού απόδοσης, ως μονάδα βάσης, για κάλυψη του ελλείμματος ισχύος αποτελεί ανταγωνιστική επιλογή ως προς τους άλλους συνδυασμούς που εξετάσθηκαν.