..."λιγνίτης (ο) εκ του λατικού lignum - ξύλου - ή ξυλίτης ή φαιάνθραξ {κατά το γερμανικόν Braunkohle, γερμ επίσης lignit, γαλλ. και αγγλ. lignite). Ορυκτή καύσιμος ύλη, λίαν διαδεδομένη, κστωτέρας αξίας των κυρίως γαιανθράκων ή λιθaνθράκων και μικροτέρας οικονομικής οημασίας"... ("Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" του "ΠΥΡΣΟΥ" 1931. λήμμα "λιγνίτης", συντάκτης ο μηχανικός Θ. Χαριτάκης).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λιγνίτης είναι "φτωχό" καύσιμο, αλλά αυτό είναι που έχουμε, και η εκμετάλλευοη του απασχολεί όσους ενδιαφέρονται για τους εντόπιους πΛουτοπαραγωγικούς πόρους από τις πρώτες ημέρες της δημιουργίας του νέου ελληνικού κράτους. Η πρώτη επιστημονική αναφορά στους ελληνικούς λιγνίτες γίνεται από το Γάλλο Bory de Saint-Vincent, ο οποίος μετέχει στη "γαλλική αποστολή του Μωρέως (1830)", στην έκθεση "Relation du voyage de la Commission Scientifique de Moree" (Παρίσιοι 1830-1837). 0 εντοπισμός των κοιτασμάτων, επιτρέπει κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του νέου κράτους από τον Ι. Καποδίστρια, τη χρησιμοποίηση λιγνίτη από την Κύμη, την Πελοπόννησο και την Αλόνησο σε σιδηρουργεία ή για οικιακή χρήση. Την έρευνα συνεχίζει κατ' εντολή του Βασιλιά Όθωνα ο Fiedler ο οποίος οτην έκθεση του "Reise durch alle Teile des Konigreichy Griechenlands" (Λειψία 1840), περιγράφει... "πλείστα κοιτάσματα".,.

Παρόλ' αυτά, όπως γράφει ο Χαριτάκης, οι χαμηλές τιμές, του πολύ καλύτερης ποιότητας αλλοδαπού άνθρακα, εμπόδισαν τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών ανάπτυξης και την ευρύτερη χρήση του λιγνίτη. Έτσι η παραγωγή φυτοζωεί στην Κύμη της Ευβοίας, ή την Ηλεία ή την Καλογρέζα Αττικής μέχρι το «Μεγάλο Πόλεμο» (1914-1918), όταν ο αποκλεισμός άλλων πηγών προμήθειας καυσίμων, ώθησαν την παραγωγή στο ρεκόρ των 213.488 τόννων το 1918. Όμως με τη λήξη των πολέμων περιορίζεται γύρω στους 120.000 τόννους όπου και παραμένει κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ενώ οι εισαγωγές αγγλικού λιθάνθρακα το 1930 είναι 750.000 τόννοι.

. . . . . . . .

To Κέντρο ευρίσκεται στην πρώτη δύσκολη φάση λειτουργίας, σε μια δύσκολη εποχή. Όμως είναι σωστά θεσμοθετημένο, γνωρίζει ότι ο ακαδημαϊκός τομέας είναι πρόθυμος να βοηθήσει, όπως και πλήθος άλλων ειδικών επιστημόνων με σχετική εμπειρία και ελπίζει ότι και η Πολιτεία θα συμπαρασταθεί στην προσπάθεια, ώστε να ανδρωθεί. Σημαντική βοήθεια παρέχει κιόλας η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, η Διοίκηση της οποίας και τα αρμόδια στελέχη περιβάλλουν με συμπάθεια το Ίδρυμα. Το Δ.Σ. του ΚΤΕΣΚ ευχαριστεί όσους συμπαρίστανται στην προσπάθεια, όπως τη Γενική Γραμματεία 'Ερευνας και Τεχνολογίας και τον Καθηγητή κ. Πενέλη, το Γενικό Διευθυντή της ΔΕΗ Καθηγητή κ. Ξανθόπουλο και τους Αναπληρωτές Γενικούς Διευθυντές κ.κ. Δρούγα και Αποστολόπουλο και τους συνεργάτες τους, και τελευταίον αλλά και σημαντικόν τον κ. Μιχ. Παπακωνσταντίνου.

ΑΝΤ. Δ. ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ
Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΤΕΣΚ